اگر میدانستم نام دیگر قو امید است

«جیغ بلندی روجا را به سمت خیزران‌هایی کشاند که از میان مه کم‌رنگ سر بیرون آورده بود. آن‌جا در میان ساقه‌های بلند و برگ‌های انبوه، قوی سفیدی با پرهای خونینش تلاش می‌کرد خودش را از میان خیزران‌ها بیرون بکشد…»
روجا برای نجات قوی زخمی‌اش از چنگ شکارچیان راه درازی در پیش دارد. آیا دل کندن از قوی درمان‌شده‌ای که در گریز از سرمای زمستان سیبری به سرزمین‌های شمالی پناه آورده، به همان سادگیِ رام کردن و دل سپردن به آن پرنده‌ی زیباست؟